من پزشک عمومی هستم و مسیر حرفه‌ای‌ام را از اورژانس آغاز کردم؛ جایی که هر ثانیه‌اش سرشار از تصمیم‌های فوری و لحظه‌هایی بود که اخلاق و علم در کنار هم معنا پیدا می‌کردند. در کنار آن، تجربه فعالیت در شرکت‌های دارویی و حوزه مدیکومارکتینگ، دید گسترده‌تری به مسیر درمان و چرخه مراقبت از بیماران به من داد.
اما آنچه همیشه بیش از هر چیز ذهنم را درگیر کرده، چیزهایی است که در هیچ پرونده پزشکی نوشته نمی‌شود؛
ترس‌هایی که بیمار نمی‌داند چطور بیانشان کند، نگرانی‌های شبانه‌ای که در برگه‌های آزمایش جایی ندارند، پرسش‌هایی که از ترس قضاوت پرسیده نمی‌شوند، و احساساتی که میان پروتکل‌ها و دستورالعمل‌ها گم می‌شوند.
همین بخش جامانده درمان بود که من را به کانکتیم رساند.
به همراه تیمی که باور مشترکی داریم، فضایی ساختیم تا بیماران بتوانند حرف بزنند، و واقعا شنیده شوند؛ جایی که دغدغه‌های واقعی آن‌ها — نه فقط علائم، آزمایش‌ها یا داروها — دیده و فهمیده شود.
بعدها فهمیدم که مردم معمولاً از درد فیزیکی نمی‌ترسند؛ از تنهایی در مسیر درمان می‌ترسند. از اینکه کسی نباشد نگرانی‌شان را بفهمد، از اینکه حرف‌هایشان بین برگه‌های پرونده گم شود.
امروز ما اینجاییم تا بیماران فقط «پرونده» نباشند؛ تا روایتشان شنیده شود.
جایی که بتوانند حرف بزنند، نگرانی‌شان را بگویند، و مطمئن باشند کسی هست که گوش کند، بفهمد و همراهشان بماند.
کتنکتیم روایتی است از داستان همه ما.
روایتی که تازه شروع شده است.